Op 1 juli 2025 werd Groupcard B.V. failliet verklaard. Drie weken later volgden de zusterbedrijven, en een doorstart mislukte. Voor de buitenwereld was Groupcard een onzichtbare partij — maar het bedrijf zat achter de lokale cadeaupassen van ruim honderd Nederlandse gemeenten, volgens de VNG ongeveer één op de drie. Van de ene op de andere dag waren die passen niets meer waard. Totale schade: circa € 14 miljoen, grotendeels gemeenschapsgeld.
We schrijven dit niet om na te trappen bij een bedrijf dat er niet meer is. We schrijven het omdat het faillissement een zeldzaam scherp inkijkje geeft in iets wat normaal onzichtbaar blijft: de geldstroom achter een stadspas. Wie nu een stadsbon of cadeaupas overweegt, kan uit deze casus precies aflezen welke vragen er écht toe doen. In dit artikel ontleden we wat er misging — en zetten we er stap voor stap naast hoe dezelfde geldstroom bij de stadsbonnenmodule van MijnEvent loopt.
Wat er gebeurde
Gemeenten gebruikten de passen van Groupcard vooral als attentie: een bedankje voor vrijwilligers en mantelzorgers, of een steuntje in de rug voor inwoners met een krappe beurs. De gemeente kocht de passen in, het geld ging naar Groupcard, en de ontvanger kon de pas besteden bij aangesloten winkels.
Tot de zomer van 2025. Het faillissement maakte in één klap tienduizenden passen waardeloos — en raakte daarmee precies de groepen voor wie de pas bedoeld was. Winkeliers die nog geld tegoed hadden voor al geleverde boodschappen, sloten achteraan in de rij van schuldeisers aan. Gemeenten, verenigd via de VNG, bereidden juridische stappen voor om verloren gemeenschapsgeld terug te halen. De curator schatte de totale schade op zo'n € 14 miljoen.
De geldstroom die dit mogelijk maakte
Om te begrijpen waarom het zó groot kon worden, moet je naar de route van het geld kijken. In het Groupcard-model — en in elk model waarbij een platform het kaarttegoed beheert — ziet die er zo uit:
- De gemeente (of een inwoner) koopt een pas. Het geld gaat naar het platform.
- Het tegoed op de pas is vanaf dat moment een claim op het platform: de pas werkt zolang het platform bestaat en betaalt.
- De winkelier accepteert de pas en levert direct zijn product — maar krijgt zijn geld pas later, uitbetaald door het platform.
- Ondertussen staat het geld van álle deelnemende gemeenten bij elkaar: één centrale pot voor het hele land.
In die opzet zaten twee vangnetten. Allebei faalden ze:
- De derdenrekening bleek geen bescherming. Het tegoed stond ondergebracht bij een aparte Stichting Derdengelden Groupcard — op papier keurig gescheiden van het bedrijf. De curator concludeerde echter dat het geld van die stichting jarenlang lijkt te zijn gebruikt om de verliezen van het bedrijf zelf te dekken. Toen het faillissement kwam, was de "beschermde" pot al leeggelopen.
- De vergunningsplicht werd genegeerd. Wie op deze schaal tegoeden van anderen beheert, is volgens De Nederlandsche Bank vergunningplichtig als elektronischgeldinstelling — met bijbehorende kapitaaleisen, toezicht en verplichte scheiding van klantgeld. Groupcard had die vergunning niet en heeft er ook nooit één aangevraagd. Het toezicht dat dit had moeten voorkomen, wist simpelweg niet wat er speelde.
De les is ongemakkelijk maar helder: wie de centrale pot beheert, beheert alles — en wie ernaast staat, staat bij een faillissement achteraan. Pashouders en winkeliers in het hele land werden in één keer schuldeisers, door de val van één bedrijf dat de meesten van hen niet eens kenden.
Dezelfde bon, een andere geldstroom: zo doet MijnEvent het
De stadsbonnen van MijnEvent doen voor de gebruiker hetzelfde als zo'n cadeaupas: online kopen, besteden in delen bij aangesloten winkels, saldo checken, opwaarderen. Maar onder de motorkap loopt het geld een fundamenteel andere route:
- Een inwoner koopt een bon en betaalt met iDEAL | Wero. Het bedrag landt rechtstreeks op de eigen Mollie-rekening van de uitgevende organisatie — de gemeente, de ondernemers- of handelsvereniging, de BIZ — en vandaar op haar eigen bankrekening. Mollie is een door DNB gereguleerde betaaldienstverlener.
- Het tegoed is daarmee een claim op de lokale uitgever zelf — dezelfde partij die de bon uitgeeft en het vertrouwen van de inwoners geniet. Niet op een landelijk platform.
- De winkelier schrijft af in de scan-app; in het beheerdashboard ziet de uitgever realtime per winkel wat er is besteed en wat er openstaat.
- De uitgever betaalt de winkels zelf uit, van de eigen rekening — afvinken met één klik, de winkel krijgt automatisch bericht.
Er bestaat geen rekening van MijnEvent waar bontegoed op staat. Niet als tussenstation, niet als verzamelpot, niet "heel even". Het kán er niet staan, want de betaling loopt er nooit doorheen — wij verrekenen alleen onze module-fee, automatisch via Mollie. Dit is hetzelfde principe dat we voor ticketverkoop hanteren en eerder uitwerkten in Mag een ticketplatform jouw geld vasthouden?: geld van derden beheren is een betaaldienst, en die hoort niet bij een softwareplatform.
Veiligheid van gelden: de verschillen op een rij
| Groupcard-model (centraal beheerd tegoed) | MijnEvent-model (tegoed bij de uitgever) | |
|---|---|---|
| Waar staat het geld | Op de rekening van het platform of zijn stichting | Op de eigen (Mollie-)rekening van de uitgevende organisatie |
| De claim van de pashouder | Op het platform | Op de eigen lokale uitgever |
| Uitbetaling winkelier | Door het platform, uit de centrale pot | Door de uitgever zelf, van de eigen rekening |
| Vergunningsvraag | Platform beheert geld van derden → vergunningplichtig (en die ontbrak) | Platform beheert géén geld; betalingen lopen via het gereguleerde Mollie |
| Bij faillissement platform | Tegoed valt in de afwikkeling; pashouders en winkeliers worden schuldeisers | Geld en administratie staan al bij de uitgever; de bon houdt zijn waarde |
| Zicht op het geld | Van buitenaf nauwelijks — misstanden blijken pas achteraf | Realtime dashboard bij de uitgever, plus het eigen bankafschrift |
| Reikwijdte bij een incident | Eén omvallend bedrijf raakt alle deelnemende gemeenten tegelijk | Elk programma staat op zichzelf; er is geen landelijke pot |
Kán het bij MijnEvent dan echt niet?
Een "tweede Groupcard" vereist één ding: een centrale pot met andermans tegoed. Die is er bij MijnEvent niet — dus nee, dit scenario kan zich hier niet herhalen. Zou MijnEvent zelf ooit ophouden te bestaan, dan raakt dat de software, niet het geld: de tegoedadministratie en het banksaldo staan al bij jouw organisatie, en de bonnen behouden hun waarde omdat de partij die het geld heeft dezelfde is als de partij die de bon uitgaf.
Het geld is altijd in jouw bezit — wat er ook gebeurt. Dat is niet alleen de veiligste route, maar ook de meest toekomstbestendige: platforms komen en gaan, maar een stadsbon zet je op voor tien jaar of langer. De enige "prijs" is dat je penningmeester de uitbetalingen aan winkels zelf doet. Waarom wij dat een prima ruil vinden — en hoe klein dat klusje in de praktijk is — lees je in onze vergelijking met Stadsie, inclusief zes vragen die je élke aanbieder zou moeten stellen.
Kies op architectuur, niet op beloftes
Groupcard had een stichting derdengelden. Groupcard had aangesloten winkels, tevreden gemeenten en jarenlange ervaring. Wat Groupcard niet had, was een geldstroom waarin het tegoed bij de uitgever zelf stond. Beloftes, keurmerken en constructies zijn zo sterk als degene die ze naleeft; architectuur werkt ook als niemand oplet.
Wil je een eigen stadsbon uitgeven waarbij het geld vanaf de eerste seconde op je eigen rekening staat? Lees hoe het werkt in Een stadsbon uitgeven voor je gemeente, bekijk de modulepagina of neem contact op — dan denken we mee over de opzet voor jouw centrum.
