Steeds meer gemeenten, ondernemers- en handelsverenigingen en BIZ-stichtingen willen een eigen stadsbon: één lokale bon, besteedbaar bij alle aangesloten ondernemers. Bij het kiezen van een platform gaat het gesprek dan al snel over features — scan-apps, saldopagina's, opwaarderen. Allemaal relevant. Maar sinds de zomer van 2025 hoort er één vraag bovenaan elk programma van eisen te staan: waar staat het geld?
In dit artikel vergelijken we onze eigen module Cadeaubonnen & stadsbonnen met Stadsie, een van de bekendere aanbieders van lokale cadeaukaarten in Nederland. Niet omdat Stadsie iets fout doet — daarover verderop meer — maar omdat de twee op precies dat ene punt fundamenteel verschillen: de plek waar het bontegoed staat tussen aankoop en besteding.
De les van Groupcard: € 14 miljoen verdampt
Even terugspoelen. Groupcard was jarenlang een grote speler achter lokale cadeaupassen in Nederland. Gemeenten gaven de passen — vaak betaald met gemeenschapsgeld — aan vrijwilligers, mantelzorgers en inwoners met een krappe beurs. Op 1 juli 2025 werd Groupcard B.V. failliet verklaard; drie weken later volgden de zusterbedrijven. Een doorstart mislukte. De schade: circa € 14 miljoen aan tegoeden, verspreid over ruim honderd gemeenten — volgens de VNG ongeveer één op de drie Nederlandse gemeenten. Passen die de dag ervoor nog gewoon werkten, waren van de ene op de andere dag niets meer waard.
Twee details maken dit faillissement extra pijnlijk — en extra leerzaam:
- Er wás een derdenrekening. Het tegoed stond ondergebracht bij een aparte Stichting Derdengelden Groupcard — op papier precies de constructie die pashouders en winkeliers had moeten beschermen. De curator concludeerde echter dat het geld van die stichting jarenlang lijkt te zijn gebruikt om de verliezen van het bedrijf zelf te dekken. De bescherming bestond op papier, niet in de praktijk.
- De vergunning ontbrak. Wie op deze schaal tegoeden van anderen beheert, heeft volgens De Nederlandsche Bank een vergunning als elektronischgeldinstelling nodig. Groupcard had die niet — en heeft er ook nooit één aangevraagd.
De les is niet "dit ene bedrijf deed het slecht". De les is structureler: zodra kaarttegoed centraal bij een platform of zijn stichting staat, ben je afhankelijk van hoe goed dat platform het beheert — en daar heb je van buitenaf nauwelijks zicht op. Een stichting derdengelden is een belofte. Groupcard bewees dat het geen garantie is.
Twee fundamenteel verschillende modellen
Stadsie is een kaartplatform. Het geeft cadeaukaarten uit voor twaalf steden (waaronder Eindhoven, Breda, Tilburg en Den Bosch) plus een overkoepelende Stadsie Cadeaukaart, met ruim duizend aangesloten winkels en horecazaken. De verkoop loopt via de centrale Stadsie-webshop, en het saldo wordt volgens de eigen helpdesk van Stadsie "veilig en onafhankelijk" beheerd via een stichting derdengelden. De uitbetaling aan aangesloten ondernemers loopt dus via het platform: de winkelier wacht op geld dat bij die centrale stichting staat.
MijnEvent is geen kaartnetwerk, maar software. Jouw organisatie — de gemeente, de ondernemersvereniging, de BIZ — geeft zélf een bon uit onder eigen naam, bijvoorbeeld de "Meppeler Stadspas", op een eigen bestelpagina. Inwoners kopen of waarderen op met iDEAL | Wero, winkels schrijven af met hun eigen scan-app, en jij houdt het overzicht. Hoe dat er in de praktijk uitziet, lees je in Een stadsbon uitgeven voor je gemeente.
Het verschil zit dus niet in het idee — beide willen koopkracht lokaal houden — maar in de rolverdeling: sluit je je aan bij de kaart van een platform, of geef je met platformsoftware je éigen kaart uit?
De geldstroom bij MijnEvent: nooit via ons, nooit via een stichting
Zo loopt elke euro in onze stadsbonmodule:
- Een inwoner koopt een bon (of waardeert een pas op) en betaalt met iDEAL | Wero. Het bedrag landt rechtstreeks op de eigen Mollie-rekening van de uitgevende organisatie — en vandaar op de eigen bankrekening. Mollie is een door DNB gereguleerde betaaldienstverlener.
- MijnEvent verrekent alleen zijn module-fee automatisch via Mollie. Wij hebben op geen enkel moment het tegoed onder ons.
- Een winkel scant de bon en schrijft een bedrag af. In beheer zie je per winkel precies wat er is besteed en wat er uitbetaald moet worden.
- De uitgevende organisatie betaalt de winkels zelf uit, vanaf de eigen rekening — afvinken met één klik, de winkel krijgt automatisch bericht.
Er is in dit hele proces geen moment waarop het geld bij MijnEvent, op een verzamelrekening of bij een tussenstichting staat. Het is hetzelfde principe als bij onze ticketverkoop, waarover we eerder schreven in Mag een ticketplatform jouw geld vasthouden?: geld van anderen beheren is een betaaldienst, en dat hoort niet bij een softwareplatform te liggen.
Moet de uitgevende organisatie dan zelf een vergunning hebben?
Een terechte vervolgvraag. Het tegoed staat bij jouw organisatie — word je daarmee zelf een soort bank?
Eerst een misverstand wegnemen: vóór besteding is het tegoed geen "geld van winkeliers". Op dat moment heeft nog geen enkele winkel een claim. Het tegoed is een schuld aan de bonhouder; pas op het moment dat iemand bij de boekhandel afrekent, ontstaat de vordering van díe winkel — en vanaf dat moment staat in het uitbetaaloverzicht exact wie wat tegoed heeft. Zo werkt elk prepaid-instrument, van de landelijke cadeaubon tot elke stadspas.
Voor de vergunningsvraag kent de betaalwetgeving een uitzondering die precies voor dit soort bonnen is bedoeld: de beperkt-netwerkuitzondering (PSD2, in Nederland verwerkt in de Wft). Een betaalinstrument dat alleen bruikbaar is binnen een beperkt netwerk van aanbieders — elke winkel heeft een direct contract met de uitgever, het netwerk is begrensd tot één centrum of gebied, de bon is niet inwisselbaar voor contant geld — valt buiten de vergunningplicht; DNB noemt cadeaukaarten en klantenkaarten zelf als voorbeelden. Eén harde grens om te kennen: komt de totale bestedingswaarde boven € 1 miljoen per twaalf maanden, dan geldt een meldplicht bij DNB, die vervolgens toetst of het netwerk echt "beperkt" is.
De float — het tegoed dat tussen aankoop en besteding op jouw rekening staat — schept bovendien beheerplichten. Het is geen vrij besteedbaar geld; het als werkkapitaal gebruiken was exact de fout die Groupcard de kop kostte. Drie regels houden het beheer gezond:
- Een aparte rekening of geoormerkt saldo, met altijd 100% dekking van het uitstaande tegoed.
- Een vast, kort uitbetaalritme richting de winkels (bijvoorbeeld maandelijks).
- Controle door je eigen kascommissie, bestuur of raad — het banksaldo moet op elk moment aansluiten op de tegoedadministratie in het dashboard.
Belangrijk: dit is algemene informatie, géén juridisch advies — neem het niet als vaststaande waarheid aan. Of de uitzondering in jouw situatie opgaat, hangt af van de precieze opzet van je programma. Laat dat dus altijd toetsen door een jurist (of leg het voor aan DNB) vóórdat je van start gaat. Wat wij wél met zekerheid kunnen zeggen, is wáár het geld staat: bij jou.
Waarom een tweede Groupcard hier niet kán
Bij Groupcard verdampte € 14 miljoen omdat één centrale partij het tegoed van ruim honderd gemeenten tegelijk beheerde. Valt die ene partij om, dan valt alles om.
In het MijnEvent-model bestaat die centrale pot simpelweg niet. Het tegoed van de Meppeler Stadspas staat bij de uitgever in Meppel; het tegoed van een bon in Assen staat bij de uitgever in Assen. Zou MijnEvent morgen ophouden te bestaan, dan is dat vervelend voor de software — maar het geld én de tegoedadministratie staan al bij jouw organisatie. De partij die de bon heeft uitgegeven en het vertrouwen van de inwoners geniet, is dezelfde partij die het geld heeft. Een platformfaillissement kan de waarde van de bonnen niet raken, want het platform hééft die waarde nooit gehad.
Dat maakt dit model niet alleen veiliger, maar ook toekomstbestendiger. Een stadsbon zet je op voor de lange termijn — tien jaar of langer — en in die periode kan er van alles gebeuren: platforms veranderen van koers, worden overgenomen of verdwijnen. De enige opzet die ál die scenario's overleeft, is de opzet waarbij het geld altijd in jouw bezit is. Wat er ook gebeurt: jouw tegoedadministratie en jouw banksaldo blijven gewoon van jou, en het beheer is controleerbaar door je eigen bestuur, kascommissie of gemeenteraad — niet door een curator achteraf. In ons artikel over het Groupcard-faillissement leggen we de twee geldstromen stap voor stap naast elkaar.
Het eerlijke nadeel: de penningmeester krijgt er een klusje bij
Volledige eerlijkheid: aan zelf uitgeven zit één nadeel. Omdat het geld bij jouw organisatie staat, doet jouw organisatie ook de uitbetalingen. De penningmeester van de ondernemersvereniging, handelsvereniging of BIZ krijgt er dus een terugkerend klusje bij: de aangesloten winkels uitbetalen. Het beheerdashboard maakt dat klusje zo klein mogelijk — per winkel staat klaar wat er openstaat, afvinken gaat met één klik en de winkel krijgt automatisch bericht — maar het blijft werk dat een centraal kaartplatform je uit handen zou nemen.
Daar staat tegenover dat diezelfde penningmeester nooit meer hoeft af te wachten wat een ander met het geld doet: geen uitbetaalschema's van een externe partij, geen jaarrekening van andermans stichting doorspitten. En eerlijk gezegd: wij moeten de eerste penningmeester nog tegenkomen die er wakker van ligt dat het geld op de eigen rekening staat. 😉
De vergelijking op een rij
| MijnEvent stadsbonnen | Stadsie | |
|---|---|---|
| Wie geeft de bon uit | Jouw organisatie, onder eigen naam (bijv. "Meppeler Stadspas") | Het Stadsie-platform; jouw stad sluit aan bij het kaartprogramma |
| Waar staat het tegoed | Op de eigen (Mollie-)rekening van de uitgevende organisatie | Bij een centrale stichting derdengelden van het platform |
| Wie betaalt de winkels uit | De uitgevende organisatie zelf, via het uitbetaaloverzicht per winkel | Het platform, vanuit de centrale stichting |
| Als het platform stopt | Geld en administratie staan al bij jou; de bon houdt zijn waarde | Afhankelijk van de stichting en de afwikkeling |
| Verkoopkanaal | Je eigen bestelpagina, op je eigen subdomein | De centrale Stadsie-webshop |
| Lege of verlopen pas | Opwaarderen heractiveert de pas en verlengt de geldigheid — zonder kosten voor de bonhouder | Binnen 90 dagen na verloop éénmalig te verlengen; € 10 administratiekosten van het saldo |
| Geldigheid | Standaard 24 maanden; verlengt bij elke opwaardering | 2 jaar vanaf aankoopdatum |
| Tarieven | Publiek: € 499 inrichting + € 0,35 per bon + € 0,05 per inwisseling | Niet gepubliceerd; op offerte |
| Besteedbaar bij | De lokale ondernemers die jij aansluit | Aangesloten lokale ondernemers (geen ketens) |
Voor de duidelijkheid: dit artikel beweert níet dat het bij Stadsie financieel misgaat of zal misgaan — daar is geen enkele aanwijzing voor. Het gaat over de architectuur van de geldstroom: wie is afhankelijk van wie, en wat gebeurt er als een platform — welk dan ook — ooit omvalt. Groupcard had ook een stichting derdengelden. De vraag is niet óf een aanbieder zo'n constructie heeft, maar of je überhaupt een constructie nodig hebt waarbij jouw geld bij een ander staat.
Wat Stadsie goed doet
Eerlijk is eerlijk: Stadsie heeft een indrukwekkend netwerk opgebouwd. Meer dan duizend aangesloten winkels en horecazaken, ruim honderdduizend kaarten in omloop en meer dan € 4 miljoen aan lokale bestedingen. De kaarten zijn bewust alleen besteedbaar bij lokale ondernemers — geen ketens — en dat principe delen we van harte. Wie snel wil aansluiten bij een bestaand, bewezen kaartnetwerk en er geen bezwaar in ziet dat het tegoedbeheer centraal bij het platform ligt, kan daar prima terecht.
Onze overtuiging is alleen dat een lokale bon pas écht lokaal is als ook het geld lokaal staat — vanaf de eerste seconde, niet pas na uitbetaling.
Zes vragen voor élke aanbieder (ook voor ons)
Kies je een platform voor je stadsbon — bij wie dan ook — stel dan deze vragen. Een goede aanbieder beantwoordt ze zonder aarzelen:
- Waar staat het tegoed precies? Bij welke juridische entiteit, op welke rekening?
- Wie bestuurt die entiteit en wie houdt er toezicht op?
- Is er een DNB-vergunning of geldt een vrijstelling? Groupcard had geen van beide op orde.
- Wat gebeurt er met tegoeden en uitbetalingen als het platform stopt?
- Hoe vaak en hoe snel worden winkeliers uitbetaald — en wie voert dat uit?
- Kan de uitgevende organisatie zelf realtime bij de administratie?
Onze antwoorden: het tegoed staat bij jouw organisatie op je eigen rekening (1), jij bestuurt en controleert die zelf (2), voor MijnEvent speelt de vergunningsvraag niet — wij beheren geen geld van derden en de betalingen lopen via het gereguleerde Mollie — terwijl voor de uitgever doorgaans de beperkt-netwerkuitzondering geldt, zie hierboven, en ook dat laat je juridisch toetsen (3), bij een platformstop staan geld en administratie al bij jou (4), jij bepaalt zelf het uitbetaalritme richting winkels (5), en het beheerdashboard toont realtime elke verkoop, besteding en openstaande uitbetaling (6).
Zelf een stadsbon uitgeven?
De module Cadeaubonnen & stadsbonnen is op aanvraag activeerbaar. Ben je actief bij een gemeente, ondernemers- of handelsvereniging of BIZ en kies je voor de veilige, toekomstbestendige route — met het geld áltijd in eigen bezit, wat er ook gebeurt? Bekijk de modulepagina of neem contact op, dan denken we mee over de opzet voor jouw centrum.
