Iemand koopt een kaartje in de trein, op een telefoon, met één hand. Twee tikken later weet hij dat hij op rij 7 zit, aan het gangpad, links van het podium — en dat zijn buurvrouw naast hem zit en niet drie rijen verderop. Dat is het hele verschil tussen een kaartje en een plek.
De zaal openen
Op de eventpagina verschijnt de zaal zoals hij écht is: het podium of het filmdoek bovenaan, de ingangen erbij, vrije stoelen open en verkochte stoelen dicht.
Je plek aanwijzen
Tik een stoel aan, of laat het systeem de beste plekken bij elkaar zoeken. Wie liever niet tuurt, schakelt met één knop over naar de lijst.
De stoel gaat mee
Rij en stoelnummer staan op het ticket, in de bevestigingsmail, in je wallet en op het scherm van de controleur bij de deur.
Vanuit de bezoeker gezien is het drie handelingen. Alles wat daaronder gebeurt — vasthouden, controleren, doorboeken — merkt hij niet, en dat is precies de bedoeling.
Geen dropdown met "Rang 1" en "Rang 2" waar je maar naar moet raden. Je ziet de vorm van de zaal, waar het podium of het doek hangt en door welke deur je binnenkomt. Wat al verkocht is, is meteen zichtbaar — dus je weet in één oogopslag of je nog vooraan kunt zitten of dat het balkon je beste optie is.
Zodra je een stoel aantikt wordt hij voor je vastgehouden terwijl je de rest van je bestelling afmaakt. Klikt iemand anders op datzelfde moment dezelfde stoel aan, dan krijgt die persoon hem niet — hij ziet de stoel grijs worden en kiest een andere. Er is dus nooit een moment waarop twee mensen met hetzelfde stoelnummer naar de deur lopen.
Na het betalen staat "Parterre — rij B, stoel 12" op je ticket, in de mail en in Apple of Google Wallet. Bij binnenkomst scant de controleur je QR en ziet hij diezelfde plek op zijn scherm staan, zodat hij je meteen de goede kant op kan sturen in plaats van je naar een zaalwacht te verwijzen.
Dezelfde zaal, drie manieren om er doorheen te komen — op een groot scherm, op een telefoon, of helemaal zonder plattegrond.
Een zaalplan is een plaatje, en plaatjes sluiten mensen buiten. Daarom is het bij ons nooit de enige manier om een stoel te kopen — de andere weg is niet minder, alleen anders.
Je kunt de hele zaal ook als lijst doorlopen: rij voor rij, stoel voor stoel, met prijs en beschikbaarheid als gewone tekst. Een screenreader leest dat voor zoals hij elke andere lijst voorleest. Het is exact hetzelfde aanbod en exact dezelfde prijs — geen uitgeklede versie waar de goede plekken ontbreken.
Rolstoelplaatsen zijn apart aangeduid, met de begeleiderstoel er direct naast. Je hoeft dus niet eerst te bellen om te vragen of er iets vrij is en of je partner erbij mag zitten — je filtert op toegankelijke plaatsen en ziet het gewoon staan.
Zie je slecht, of zit je in een schokkende trein? Knijp de plattegrond open tot de stoelnummers groot genoeg zijn. De tik-doelen schalen mee, zodat je niet met millimeterwerk de verkeerde stoel te pakken krijgt.
Werk je met het toetsenbord of een schakelaar, dan tab je door de secties en rijen heen met een focusrand die je echt ziet staan. Elke stoel vertelt wat hij is — rij, nummer, rang en prijs — voordat je hem kiest, niet erna.
Bezoekers herkennen hun zaal aan de vorm — of dat nu een schouwburg met twee balkons is of zaal 3 van de bioscoop. Als de plattegrond niet lijkt op waar ze straks zitten, gaan ze twijfelen, en twijfel is precies wat je niet wilt vlak voor het afrekenen.
De waaiervormige parterre van een schouwburg loopt niet in rechte rijen. Stoelen staan op vrije posities, dus de bocht in rij F ziet er op het scherm uit zoals hij in de zaal is — en een bezoeker die daar vaker zit, herkent zijn plek meteen terug.
Eerste balkon, tweede balkon, zijloges: allemaal apart zichtbaar in plaats van samengeperst tot één blok "boven". Iemand die weet dat hij op het tweede balkon hoogtevrees krijgt, kan dat nu zelf vermijden.
Een duurdere rang hoeft geen hele sectie te zijn. Een cluster van de beste stoelen dwars door drie rijen heen kan gewoon een eigen prijs hebben, en de bezoeker ziet aan de kleur en het bedrag waarom die stoel meer kost dan die ernaast.
Weten waar het podium of het filmdoek hangt, is de helft van het kiezen. Waar de deuren zitten is de andere helft — voor wie graag snel weg is, slecht ter been is, of tussendoor even naar buiten moet.
Oplopende rijen, het doek als oriëntatiepunt in plaats van een podium, en die tweede helft van rij H waar de loveseats staan. Wie weet dat hij van rij 1 nekpijn krijgt, scrolt door naar het midden en ziet meteen wat een comfortstoel extra kost.
Je zaal verandert niet per avond, dus je plattegrond ook niet. Je tekent hem één keer en hangt hem aan elke voorstelling of filmvertoning: vier bioscoopzalen inrichten is genoeg om daarna elke week je hele programmering genummerd te verkopen.
Liever nu eerlijk dan straks een verrassing halverwege de verkoop.
Placering is beschikbaar, maar verschijnt niet vanzelf in je beheer. Je vraagt de module aan en wij zetten hem voor je klaar; daarna ga je akkoord met de voorwaarden van die module en kun je meteen je eerste zaal tekenen. Dat aanvragen is vooral zodat we even meekijken of jouw zaal past bij hoe de plattegrond werkt.
Ruim genoeg voor vrijwel elk theater, elke schouwburg, elke bioscoopzaal en elke congreszaal. Een stadion met tienduizenden plaatsen vraagt een ander soort kiezen — eerst een vak, dan pas een stoel — en dat staat voor een latere fase op de planning.
Een stoel wordt tijdens het bestellen voor je vastgehouden, maar niet oneindig. Laat je de bestelling een half uur liggen, dan komt de plek weer vrij voor iemand anders. Dat is bewust: anders staat een uitverkochte zaal vol met stoelen die niemand echt gekocht heeft.
Zoek je juist de andere kant van het verhaal — hoe je zelf een zaalplan tekent, rangen aan je ticketsoorten koppelt en wat het kost? Dat staat allemaal op de pagina over de placering-module.
Organiseer je events via MijnEvent? Vul je e-mailadres in en we sturen je een inloglink naar je meest recente organisatie.
Nog geen account? Registreer je gratis